Αρχική Forum ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΛΕΩ
Γεια χαρά, Επισκέπτης
Όνομα χρήστη: Κωδικός: Να με θυμάσαι
  • Σελίδα:
  • 1

ΘΕΜΑ: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΛΕΩ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΛΕΩ 23 Ιουν 2014 23:52 #5687

  • Σούλα
  • ( Μέλος )
  • Το Άβαταρ του/της Σούλα
  • ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ
  • Φρέσκος Boarder
  • Δημοσιεύσεις: 1
  • Κάρμα: 0
Καλησπέρα.
Επιτέλους θα μιλήσω. Επιτέλους θα τα πω χωρίς να φοβάμαι ότι κάποιος θα με μαρτυρίσει.
Έχω κατάθλιψη. Και το παλεύω και δεν το παλεύω.Πρίν ενάμιση χρόνο έχασα έναν άνθρωπο που όπως τελικά αποδείχτηκε ήταν πολύ συμαντικός για μένα.
Μεγαλώσαμε μαζί. Στην ίδια γειτονιά. Η πρώτη αγνή αγάπη, το πρώτο καρδιοχτύπι.
Μεγαλώσαμε και χαθήκαμε, όπως γίνεται πάντοτε.
Έφυγε αλλού για σπουδες, παντρεύτηκα, παντρεύτηκε και γενικά οι επαφές μας ήταν λιγοστές.
Βλεπόμασταν σπάνια αλλά.....ήξερα ότι υπήρχε.
Τώρα δεν υπάρχει πια. Έτσι, ξαφνικά. Κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε.
Δεν μπορώ να το ξεπεράσω.Κρύβομαι απ`όλους για να μπορώ να κλαίω με την ησυχία μου.
Κρύβομαι από τον άντρα μου, τα παιδιά μου,τους φίλους μου.
Ο άντρας μου με θεωρεί υπερβολική που αντιδρώ έτσι μετά απο ενάμιση χρόνο. Γιατί απλά του μιλάω που και που για τους γονείς του.
Και που να`ξερε τι περνάω και τι πόνο κουβαλάω.
Όχι βέβαια δεν θα του το πω ποτέ.Κατάθλιψη?
Πιστεύει πως είναι αδυναμία.Είναι καταπληκτικός άνθρωπος και δεν θέλω να πιστέψει πως αν κάνω έτσι για ένα φίλο πως θα αντιμετωπίσω πιο δύσκολες καταστάσης.
Και ίσως έχει δίκιο.
Τέλος πάντων. Επισκέφτηκα έναν νευρολόγο στην αρχή και η αλήθεια είναι πως με μια αγωγή που μου έδωσε,συνήλθα. Η αγωγή τελείωσε πρίν 6 μήνες.
Και ο εφιάλτης επέστρεψε.Χειρότερος από πριν.
Δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω.Προσπαθώ αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Δεν το θέλω να είμαι έτσι. Αλήθεια σας λέω.
Έχω μία υπέροχη οικογένεια, φίλους. Γιατί? ΓΙΑΤΙ δεν μπορώ να το αφήσω πίσω? Πρέπει μια ζωή να πέρνω φάρμακα?
Αν μπορείται να με βοηθήσετε........είμαι εδώ.
Καληνύχτα
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Φόρουμ για να κάνετε μια δημοσίευση.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΛΕΩ 28 Ιουν 2014 01:15 #5691

  • Thanasis1968
  • ( Μέλος )
  • Το Άβαταρ του/της Thanasis1968
  • ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ
  • Έμπειρος Boarder
  • Δημοσιεύσεις: 84
  • Ληφθείσες Ευχαριστίες 17
  • Κάρμα: 7
Σούλα γειά σου. Στα συναισθήματα δεν υπάρχουν κανόνες. Δηλαδή πενθώ ένα φίλο τόσο π.χ. ένα μήνα. Πίστεψε με λυπήθηκα και στεναχωρηθηκα πολύ για ένα φίλο που η μόνη σχέση που είχαμε ήταν ότι ήταν ο τεχνικός των υπολογιστών μου. Έντιμος, δυνατός, μαχητής στη ζωή ακόμα κι όταν ήξερε ότι το τέλος του πλησίαζε. Πολλές φορές τον σκέφτομαι και προσεύχομαι στο Θεό να έχει αναπαυμένη την ψυχούλα του. Μόνο εκείνος μπορεί να το κάνει, ο Θεός, γιατί κι εμείς είμαστε απλά θνητοί. Μια άλλη οπτική μου λέει ότι με τον Νίκο θα μπορούσαμε να είμαστε κολλητοί φίλοι, να είχαμε βγει για μπύρα κ.α. μου αρκεί που στο διάβα της ζωής μου είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω το Νίκο.
Βέβαια με τα παραπάνω σου έγραψα μια παρόμοια με τη δική σου ιστορία αλλά δε χάνεις τίποτα να επισκεφτείς ένα ψυχίατρο που είναι εκείνος που θα κρίνει αν χρειάζεσαι αγωγή και ψυχοθεραπεία. Αλήθεια ποιό είναι το πρόβλημα σου αν παίρνεις μια ζωή φάρμακα και είσαι καλά????
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Φόρουμ για να κάνετε μια δημοσίευση.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΛΕΩ 28 Ιουν 2014 13:06 #5694

  • dunkel
  • ( Μέλος )
  • Το Άβαταρ του/της dunkel
  • ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ
  • Φρέσκος Boarder
  • Δημοσιεύσεις: 10
  • Ληφθείσες Ευχαριστίες 1
  • Κάρμα: 0
Με μια αγωγη δε φευγει ο ψυχικος πονος και α πραγματα δε μπαινουν στη θεση τους. Εγω πιστευω οτι πρεπει να πας σε εναν ψυχολογο να το αναλυσεις το θεμα σου για να μπορεις να βγεις ουσιαστικα απο αυτο. Η φαρμακευτικη βοηθεια απο εναν ψυχιατρο θα ηταν επισης καλη αλλα νομιζω στην περιπτωση σου χρειαζεσαι εναν ψυχολογο..!
Πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Φόρουμ για να κάνετε μια δημοσίευση.
  • Σελίδα:
  • 1
Χρόνος δημιουργίας σελίδας: 0.147 δευτερόλεπτα